Przygody z kotem w roli głównej

Oddałam kotkę na prze-/wychowanie.  Dlaczego? To takie do mnie niepodobne. 

Nie wiem, pewnie wymagały tego okoliczności czy coś...

Oddałam zatem czarną kotkę. Zaniosłam ją na rękach do sąsiadów. Otworzył mężczyzna o 

ironicznym wyrazie twarzy (wiek średni, na głowie kowbojski kapelusz). Kazał wypuścić ją 

do pokoju. Pokój był duży, bez firanek, bez dywanu. Zimny i pusty. Tylko pod ścianami stały 

szafy, na środku dwa twarde krzesła, na podłodze biegały koty i duży pies. Trudno było 

ocenić, czy to zabawa, czy próba walki. Całość nie napawała optymizmem. Miałam mieszane 

uczucia. Coś jest nie tak.

Wieczorem poszłam odwiedzić moją kotkę, ale...nie udało mi się ją zobaczyć. Tylko ten 

mężczyzna z dziwnym uśmiechem. Rano zaniosłam kotce śniadanie i wszystkie chrupki 

znajdujące się w domu. Nie widziałam zwierząt, tylko dostałam do ręki zmiotkę z 

poleceniem  pozamiatania. Mężczyzna był pedantem i wymagał tego ode mnie. Tego było za 

wiele. Pewnie tak też traktuje zwierzęta – pomyślałam. Nie zastanawiając się, głośno i 

spontanicznie zażądałam natychmiastowego zwrotu kotki. Otworzył jedną z szaf. Na dwóch 

półkach spały pies i rudy kot, na pozostałych półkach stały zamknięte pudełka. Dostałam 

rudego kota. Wzięłam w przekonaniu, że go ratuję. Nie wiedziałam, co z moją czarną, 

rozpieszczoną kotką. Czy jeszcze ją odzyskam? Coś w tym wszystkim było bardzo nie tak.

Kocie rano

Obudziła mnie moja cudna, czarna kotka. Około trzeciej rano. Na szczęście. To był tylko sen.